Ο πρώτος μήνας εδώ.Κι όλα νόμιζα ότι θα μου φαίνονται οικεία επειδή έχω ξαναέρθει αλλά όλα είναι τόσο διαφορετικά,σαν να έχουν πάρει μπογιές και να ξανάβαψαν όλη την πόλη.Δεν έχω ξαναδεί σύννεφα να κινούνται πιο γρήγορα μου είπαν και είναι μια αλήθεια αυτό.Τα σχηματάκια που βάζω με το μυαλό μου όταν βλέπω κάποια σύννεφα ,π.χ.λαγοί ανάποδοι,μικροί ελέφαντες,ένα ψάρι -στον ουρανό!- μεταμορφώνονται και φεύγουν τόσο γρήγορα,τόσο όσο και τα χρυσά και ξερά φύλλα του φθινοπώρου ,που εδώ έρχεται πιο γρήγορα,όταν τα φυσάει ο αέρας που δεν με έχει αφήσει να σταυρώσω χτένισμα από την πρώτη κιόλας μέρα.Και σαν να έχει και ο καφές εδώ διαφορετική υπόσταση.Μόνο ζεστός καφές.Καφές με κακάο από πάνω.Καυτός να πέφτει μέσα μου και να με ζεσταίνει.Καφές το πρωί αυστηρά μόνο 8-10 γιατί μετά έχω μάθημα και εδώ όλοι πίνουν μπύρες.Αλήθεια νομίζω ότι αν τους πω "ε,πάμε για καφέ;" στις τέσσερις η ώρα θα με κοιτάξουν όλοι περίεργα.Και τα σπίτια!Μα τι σπίτια είναι αυτα;;;Θυμάστε εκείνα τα βιβλία που είχαμε με τις τρισδιάστατες εικόνες που ξεδίπλωναν όταν άνοιγες τις σελίδες και πεταγόταν μπροστά σου ένα μικρό παλάτι ή ένα ξέφωτο;Ε ,λοιπόν έτσι όμορφα,μικρά,παραμυθένια και γραφικά είναι πολλά από τα σπίτια που συναντώ κάθε μέρα στο δρόμο μου.Καφέ,κόκκινο χρώμα στους τοίχους,μαύρες λεπτομέρειες και ξύλινες πόρτες κάνουν το τοπίο να μοιάζει από άλλο τόπο και χρόνο και έτσι κρύα που είναι εδώ,θέλεις να μπεις μέσα σε ένα από αυτά και να χουχουλιάσεις παρέα με τις πολλές αφράτες γατούλες που κόβουν βόλτα κάθε μέρα στους ψιλούς φράχτες των σπιτιών.Χθες είδα και ένα σκιουράκι εκεί και χωρίς να το καταλάβω έκανα ένα "αχ!!".Με το που με άκουσε άρχισε να τρέχει και τελικά μπορούσα να δω μόνο την φουντωτή ουρά του μέσα από τα ξερόκλαδα και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι....δεν εχω ξαναδεί ζωντανό σκίουρο. ...Και που λέγαμε ,ναι,ένας μήνας εδώ,και οι άνθρωποι είναι σαν καστ από θεατρική ομάδα που έχει έρθει σε περιοδεία και περιφέρεται στις pubs και στα χιπστεροκαφέ. Δεν ξέρω αν σας το πα αλλά το Portsmouth είναι η χαρά του χιπστερ.Ροζ μαλλιά με μπλε ανταύγες ή πράσινα μαλλιά με κόκκινο όμπρε. Καρό πουκάμισα και ψιλοκάβαλα πράσινα κοτλέ παντελόνια.Μεγάλα γυαλιά μυωπίας με μεγάλους κότσους και φουντωτές φούστες με κάλτσες μέχρι το γόνατο.Τατουάζ στο χέρι και καπέλο στο κεφάλι με μικρά φτερά.Μου αρέσει αυτό.Όλοι είναι σαν ηθοποιοί και πρέπει να μαντέψεις την ταυτότητα τους ανάλογα με το τι φοράνε και πως το φοράνε.Αλλά είναι και οι άλλοι,οι freshers,οι χαμένοι στο διάστημα,οι τρομοκρατημένοι ,αυτοί που δεν πίνουν μπύρες από τις 11 το πρωί και ακόμα δεν έχουν πάρει ποδήλατο.Μιλάνε σπαστά αγγλικά και φοράνε μερικές φορές την ενδυμασία της πατρίδας τους,παρόλο που είναι μίλια μακριά και κανένας δε θα τους κρίνει ,αν κάνουν το αντίθετο.Μερικοί είναι σε κλίκες ,μερικοί όμως είναι μοναχοί τους.Πατάνε στα χρυσά φύλλα όταν περπατάν και δαγκώνουν το κάτω χείλος τους,όταν τους κοιτάξεις,ίσως γιατί φοβούνται μην τους ρωτήσεις κάτι και δε το καταλάβουν,είτε γιατί μπορεί να μην ξέρουν την απάντηση και δε τους ξαναδώσεις σημασία.
Αυτό το συναίσθημα που νιώθεις ότι ένα σαλόνι είναι ένας μικρόκοσμος δεν ξέρω αν το έχετε βιώσει ποτέ,αλλά εγώ τις τελευταίες βδομάδες το ζω αρκετά συχνά.Σπαστά και όχι αγγλικά από 12 άτομα και μετά ξάφνου,η έκρηξη!!Ισπανοί,Πορτογάλοι,Ρώσσοι,Ιταλοί,Έλληνες-φυσικά,παντού υπάρχουν Έλληνες!- να μιλάνε όλοι στην γλώσσα τους αλλά μόλις μπαίνει ένα τραγούδι από τα 80's να το ξέρουν όλοι και να κάνουμε "ωωωωωω..." . Να σε ρωτάνε για την χώρα σου και εσύ για την δικιά τους και να κάνεις εικόνα στο μυαλό σου τα λόγια τους και να επισημαίνεις τις αστείες διαφορές που έχουν οι κουλτούρες σας.
κλασσικ βροχή κτλ...
Αυτό όμως που θα μου αρέσει να κάνω πάντα μόνη μου σε μια χώρα που είναι νησί μεγάλο ,πάνω σε θάλασσα,θα είναι οι μοναχικές απογευματινές βόλτες μου στα παρκάκια,εκεί που ο ουρανός της Αγγλίας γίνεται πορτοκαλί(καφέ,αν είναι να βρέξει)και ακουμπάει το πράσινο γρασίδι,και μικρές ψιχάλες κάθονται πάνω σε φύλλα και είναι ένα ολόσωστο έργο τέχνης...Θα μου αρέσει πάνω η βροχή που πέφτει κατάμουτρα πάνω στο τζάμι και θολώνει το τοπίο με τις κεραμιδένιες σκεπές ,και ΄γω από μέσα να την βλέπω,να ακούω ακόμα ελληνικό ραδιόφωνο././
...Και που λέγαμε ,ναι,ένας μήνας εδώ,και οι άνθρωποι είναι σαν καστ από θεατρική ομάδα που έχει έρθει σε περιοδεία και περιφέρεται στις pubs και στα χιπστεροκαφέ. Δεν ξέρω αν σας το πα αλλά το Portsmouth είναι η χαρά του χιπστερ.Ροζ μαλλιά με μπλε ανταύγες ή πράσινα μαλλιά με κόκκινο όμπρε. Καρό πουκάμισα και ψιλοκάβαλα πράσινα κοτλέ παντελόνια.Μεγάλα γυαλιά μυωπίας με μεγάλους κότσους και φουντωτές φούστες με κάλτσες μέχρι το γόνατο.Τατουάζ στο χέρι και καπέλο στο κεφάλι με μικρά φτερά.Μου αρέσει αυτό.Όλοι είναι σαν ηθοποιοί και πρέπει να μαντέψεις την ταυτότητα τους ανάλογα με το τι φοράνε και πως το φοράνε.Αλλά είναι και οι άλλοι,οι freshers,οι χαμένοι στο διάστημα,οι τρομοκρατημένοι ,αυτοί που δεν πίνουν μπύρες από τις 11 το πρωί και ακόμα δεν έχουν πάρει ποδήλατο.Μιλάνε σπαστά αγγλικά και φοράνε μερικές φορές την ενδυμασία της πατρίδας τους,παρόλο που είναι μίλια μακριά και κανένας δε θα τους κρίνει ,αν κάνουν το αντίθετο.Μερικοί είναι σε κλίκες ,μερικοί όμως είναι μοναχοί τους.Πατάνε στα χρυσά φύλλα όταν περπατάν και δαγκώνουν το κάτω χείλος τους,όταν τους κοιτάξεις,ίσως γιατί φοβούνται μην τους ρωτήσεις κάτι και δε το καταλάβουν,είτε γιατί μπορεί να μην ξέρουν την απάντηση και δε τους ξαναδώσεις σημασία.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου